Het verdeelrecht (miserietaks): de vergeten kost bij scheiding

Jullie zijn het eens over de uitkoopsom, de bank gaat akkoord, de notaris legt de datum vast. En dan verschijnt er op de afrekening een belasting waar niemand het over gehad had: het verdeelrecht, in de volksmond de miserietaks. Wie bij een scheiding een woning overneemt, betaalt deze registratiebelasting op de waarde van het onroerend goed. In dit artikel lees je hoeveel het kost, waarop het berekend wordt en waarom je het van bij de start in je onderhandeling moet meenemen.

Het verdeelrecht is de registratiebelasting die verschuldigd is wanneer mede-eigenaars uit onverdeeldheid treden: één van beiden neemt het aandeel van de ander over, of het goed wordt aan één van hen toebedeeld. Bij een scheiding is dat het klassieke scenario waarbij één partner de gezinswoning overneemt.

Het standaardtarief van het verdeelrecht in Vlaanderen bedraagt 2,5 procent. Maar, en dit is het goede nieuws voor scheidende koppels: bij een verdeling naar aanleiding van een echtscheiding of de beëindiging van wettelijke samenwoning geldt onder voorwaarden een verlaagd tarief van 1 procent. Precies omdat de verhoogde taks scheidende koppels extra trof, kreeg ze haar bijnaam miserietaks en werd het tarief voor hen teruggeschroefd.

Belangrijk: het verdeelrecht wordt berekend op de totale waarde van het goed, niet enkel op de helft die je overneemt. Bij een woning van 350.000 euro betaal je aan 1 procent dus 3.500 euro verdeelrecht, bovenop de notariskosten. Tarieven en voorwaarden kunnen wijzigen, dus laat je notaris of advocaat het actuele tarief bevestigen voor jouw akte.

Verkopen jullie de woning aan een derde, dan betaal jij geen verdeelrecht: de koper betaalt dan het verkooprecht. Het verdeelrecht speelt enkel bij overname tussen de mede-eigenaars zelf. Dat maakt het een factor in de keuze tussen overnemen of verkopen, al wegen emotionele en praktische argumenten (de kinderen, de buurt, de lening) meestal zwaarder dan de taks alleen.